in

Για την δράση της συλλογικότητας El Camino στη Χαλκίδα

διαμαρτυρία της τοπικής ομάδας 'El Camino.'

«Όλα τα πήρε χθες το βράδυ τ’ αργυρό φεγγάρι, έμεινε μόνο ένα τσουβάλι θειάφι στ’ ακρογιάλι, κι ένα σταφύλι γαλανίζοντας χαλαρωμένο ανάμεσα σε δυο νωπά, μεγάλα φύλλα» (Γιάννης Ρίτσος, ‘Τετράστιχο’).

Πριν από λίγες ημέρες, η ‘Ανοιχτή Δράση Αλληλεγγύης-El Camino,’ προχώρησε σε μία παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το κτίριο όπου στεγάζεται το δημαρχείο της Χαλκίδας, για να εκφράσει την εναντίωση της στην πρόσφατη απόφαση της δημοτικής αρχής της πόλης, με βάση την οποία παιδιά προσφύγων που διαβούν στην πόλη, τίθενται εκτός των δομών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Που λειτουργεί και ως βασικό πεδίο κοινωνικοποίησης.

ΧΑΜΟΣ ΚΑΣΤΕΛΑ ΕΥΒΟΙΑΣ: Επεισόδια σε κορονοπάρτυ στον οικισμό των Ρομά – Στο σημείο η αστυνομία [ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ – ΒΙΝΤΕΟ]

Μάλιστα, η συγκεκριμένη διαμαρτυρία, επιτελέσθηκε διαμέσου της χρήσης συνθημάτων, που εν προκειμένω, αφενός μεν καθιστούσαν άμεσα και απτά τα διακυβεύματα της συγκέντρωσης στο κτίριο του δημαρχείου της πόλης της Εύβοιας, και, αφετέρου δε, έτειναν προς έναν εμπρόθετο επαναπροσδιορισμό της δράσης της συλλογικότητας Εl Camino, αναδεικνύοντας, εντός του δημόσιου χώρου, του σημαίνοντος που την συνέχει, πολιτικά, αξιακά και ηθικά. Και ποιο είναι αυτό το σημαίνον;

Είναι το σημαίνον της αλληλεγγύης, της αλληλεγγύης προς τα παιδιά προσφύγων, που με βάση την απόφαση της δημοτικής αρχής και του δημοτικού συμβουλίου, μένουν εκτός εκπαιδευτικής διαδικασίας εν καιρώ πανδημικής κρίσης, με την όλη απόφαση να αναδεικνύει τις εξής παραμέτρους.

Πρώτον, απόσχει από τα διεθνή και καθιερωμένα standards εκπαίδευσης ή αλλιώς, παροχής εκπαίδευσης, υπονομεύοντας εκ των έσω ό,τι προσδίδει στην εκπαίδευση υπόσταση και περιεχόμενο, ήτοι την συμπεριληπτική της λειτουργία. Δεύτερον, δεν λαμβάνει υπόψιν την σημασία που αποκτά η διαδικασία της κοινωνικής ένταξης και ενσωμάτωσης, βάση της οποίας, περίπου έξι χρόνια μετά την όξυνση του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος εν Ελλάδι, είναι η συμμετοχή στην εκπαιδευτική διαδικασία. Τρίτον, πλήττει τον καταστατικό πυρήνα της εκπαίδευσης ως ‘δημόσιου αγαθού,’ στο οποίο η πρόσβαση πρέπει να είναι ανοιχτή, ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, θρησκευτικών πεποιθήσεων, κοινωνικοοικονομικού υποβάθρου.

Τέταρτον, δύναται να διαμορφώσει στεγανά εντός του κοινωνικού σώματος της Χαλκίδας, αναπαριστώντας τους εγκατεστημένους πρόσφυγες και τα παιδιά τους, ως εκείνη την μορφή ‘ετερότητας’ που και διαχωρίζεται δραστικά και ριζικά από το εμβαπτιζόμενο στα νάματα του ‘εθνικού’ πλέον, σώματος της πόλης, αλλά και, δεν ‘χωρά’ εντός της εκπαίδευσης.
Στο βαθμό που η κοινωνική, πολιτισμική και θρησκευτική ‘ετερότητα’ δεν εναρμονίζεται με τους θεωρούμενους ως εθνικούς στόχους αυτής της εκπαίδευσης ως ‘μήτρας’ ανάπτυξης της προσωπικότητας των μαθητών. Πέμπτον, καλλιεργεί το ήθος μίας πολιτικής που προσδιορίζει την εκ των προτέρων διαβούλευση ως ‘χάσιμο χρόνου.’

Και τελευταίο άλλα όχι έσχατο, αποτρέπει τις σημαίνουσες κοινωνιο-πολιτισμικές επαφές και ανταλλαγές μεταξύ νεαρών προσφύγων και διδασκόντων, μεταξύ των νεαρών προσφύγων και των δυνητικών συμμαθητών τους, που υπό προϋποθέσεις μπορεί να συμβάλλει στη συγκρότηση δια-πολιτισμικών ταυτοτήτων, του ‘συν-ανήκειν,’ κομίζοντας μία στενή ελληνο-κεντρική οπτική (το ‘σχολείο απευθύνεται στα ελληνόπουλα’), και θεωρώντας εκ των προτέρων αυτή την συν-ύπαρξη ως μη ‘ωφέλιμη’ για τους Ελληνόπαιδες ως φορείς εθνικής συνείδησης.

Από κοινού όλες οι παραπάνω παράμετροι δομούν ένα αυτοδιοικητικό εγχείρημα που εγγράφει την αναπαριστώμενη ως ‘διαφορά’ επί του δημόσιου χώρου, επί του σχολείου ως αντανάκλαση των κοινωνικών διεργασιών και μετασχηματισμών που λαμβάνουν χώρα σε επίπεδο κοινωνίας, αποστρέφοντας το βλέμμα από το προφανές. Από το ό,τι δηλαδή, η παρουσία μεταναστών και προσφύγων από διάφορες περιοχές και για διάφορους λόγους, αποτελεί ίδια και βιωμένη πραγματικότητα στη χώρα.

Στο συγκεκριμένο αυτοδιοικητικό εγχείρημα έτσι όπως κατατέθηκε από τον δήμο της Χαλκίδας, αντιτίθεται η συλλογικότητα Εl Camino, προτάσσοντας ό,τι η Εwa Ziarek, αποκαλεί «ηθική της διαφωνίας» προς ‘ό,τι αποκλείει,’ εκεί όπου αυτή η ηθική, που είναι έντονη και δια-δραστική, συμπληρωμένη επί του δρόμου, εμπεριέχεται στη χορεία των λεκτικών υποδειγμάτων που χρησιμοποιούνται.

«Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα για όλους. Έχε το νου στο παιδί. Όχι στον εκπαιδευτικό και κοινωνικό αποκλεισμό παιδιών προσφύγων. Υπερασπίσου το παιδί… Γιατί αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα. Όλα τα παιδιά είναι ίσα. Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα για όλους».

Υπό αυτό το πρίσμα, η λεγόμενη και «ηθική της διαφωνίας», δεν επιζητεί παρά να αμφισβητήσει και να τεκμηριώσει παράλληλα την αμφισβήτηση της, υιοθετώντας μοτίβα κινητοποίησης που επιλέγονται με τέτοιον τρόπο ώστε και να είναι ορατά (το δημαρχείο ως τόπο ‘ανα-πλαισίωσης’), και να σημασιοδοτούν την δυνατότητα των ανοιγμάτων προς την εκπαιδευτική κοινότητα της πόλης, προς φορείς και συνδικάτα, προς κατοίκους που ενδιαφέρονται για την ποιοτική δια-βίωση εντός πόλης, προς τους ίδιους τους πρόσφυγες.

Στο σημείο όπου επίδικο καθίσταται η δημιουργία μίας συμμαχίας που πρωταρχικά επενδύει στην ‘γνώση για όλους.’ Εξ αρχής η συλλογικότητα, καταθέτει τα όπλα της, μη αποκρύβοντας το γεγονός ό,τι η δυνατότητα της ευρείας πρόσβασης στην εκπαίδευση, δεν διατηρεί απλώς την επικαιρότητα της, αλλά δια-κρατεί μία αυτοτελή αξία που ανασύρεται ανάγλυφα ιδίως εάν ανατρέξουμε στην ιστορία των νεωτερικών κοινωνιών.

Η απόφαση ‘απο-στερεί’ από τη λέξη και τον λόγο, τον εκπαιδευτικό λόγο εν ευρεία εννοία, καλυπτόμενη πίσω από τα χρυσά προσωπεία της δημοτικής ‘φροντίδας,’ που ενώπιον ενός μεγεθυμένου κατόπτρου, δεν αντικρίζει πάρα την έλλειψη εν-συναίσθησης στο παρόν.

Για την διαμαρτυρία και για την ανακοίνωση της ομάδας Εl Camino, βλέπε σχετικά, ‘Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη… γκρεμίζω ουρανούς,’ Ιστοσελίδα ‘Νόστιμον Ήμαρ,’ 04/02/2021, https://www.nostimonimar.gr/gia-ta-ma-tia-eno-s-paidioy-poy-psa-chnei-gi-gkremi-zo-oyranoy-s/ Το σύνθημα των συμμετεχόντων στην διαμαρτυρία, το οποίο και προσφέρει τον τίτλο στο άρθρο καθίσταται εξόχως χαρακτηριστικό, στο βαθμό που δεικνύει και αποφασιστικότητα ως προς τους ή αλλιώς, την τιθέμενη επιθυμία που είναι ‘επιθυμία παιδιού,’ όσο και μία ιδιαίτερη, συνειδητή και όχι βεβιασμένη, αίσθηση παρόντος: ‘Είμαι και είμαστε εδώ, για τα παιδιά,’ των οποίων η επιθυμία συνιστά έναυσμα για δράση και για σειρά υπερβάσεων.

Για τους όρους της συμπεριληπτικής λειτουργίας της εκπαίδευσης και για την σημασία της για τις σύγχρονες κοινωνίες, επιχειρηματολογούν εναργώς οι Αναστασία Αλευριάδου και η Στεργιανή Γκιαούρη, γράφοντας πως «η συγκεκριμένη εκπαίδευση (σ.σ: η συμπεριληπτική) προϋποθέτει τη μετατροπή των υπαρχουσών δομών, δηλαδή τη μετάβαση από ένα μοντέλο κοινωνικής πρόνοιας σε ένα άλλο μοντέλο ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων, με ταυτόχρονη άρση των προκαταλήψεων και αποδοχή της διαφορετικότητας». Βλέπε σχετικά, Αλευριάδου Αναστασία & Γκιαούρη Στεργιανή, ‘Η διεπιστημονικότητα στη συμπεριληπτική εκπαίδευση: Συμβάλλοντας στην άρση του σχολικού-κοινωνικού αποκλεισμού των ατόμων με αναπηρία, στο: Βαμβακίδου Ιφιγένεια, Καλεράντε Ευαγγελία & Σολάκη Ανδρομάχη, (επιμ.), ‘Από τη Ρόζα Λούξεμπουργκ στο τερατώδες είδωλο της Ευρώπης. οι παθογένειες του καπιταλιστικού συστήματος,’ Εκδόσεις Επέκεινα, Τρίκαλα Θεσσαλίας, 2016, σελ. 294.
Στην ανακοίνωση της συλλογικότητας, γίνεται εμφανής η έγκληση της ιστορικής-προσφυγικής μνήμης που εντάσσει εντός και την περιοχή της Χαλκίδας: «Μην ξεχνάμε πως οι πρόγονοί μας ήρθαν το 22’ από την μικρά Ασία ως πρόσφυγες. Μην ξεχνάμε πως οι παππούδες μας και οι γονείς μας σκορπίστηκαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτού του κόσμου ψάχνοντας ένα καλύτερο αύριο». Βλέπε σχετικά, ‘Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη… γκρεμίζω ουρανούς…ό.π.

Βλέπε σχετικά, ‘Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη… γκρεμίζω ουρανούς…ό.π. Τα υποδείγματα «έχε το νου στο παιδί» και «υπερασπίσου το παιδί… Γιατί αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα», παραπέμπουν ευθέως στο τραγούδι ‘Κάποτε θα’ ρθουν’ των Μίκη Θεοδωράκη και Λευτέρη Παπαδόπουλου που ερμήνευσε ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Σε αυτό το πλαίσιο, το υπόδειγμα-λόγος, και ο λόγος-μήνυμα, μεταπλάθονται διαλεκτικά και νοηματοδοτούν την ευρύτερη δράση, αναδεικνύοντας, όχι πλέον την ‘μακρινή απειλή,’ αλλά αυτό που είναι ήδη προ των πυλών: Τον αποκλεισμό των παιδιών προσφύγων από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση, κάτι που συντείνει ώστε δίπλα στο πλαίσιο της αλληλέγγυας δράσης να προστεθεί και το αντίστοιχο της μέριμνας. Έτσι το «υπερασπίσου το παιδί…» λειτουργεί ως κάτι περισσότερο από τραγούδι, σπεύδοντας συμβολικά, να συμπεριλάβει τα παιδιά με τους επι-γενόμενους όρους μίας ιδιαίτερης ‘μητρότητας.’

Χαλκίδα Ευβοίας: Συνεχίζονται τα Κορονοπάρτυ στην περιοχή της Χαραυγής από Ρομά

Ερέτρια Ευβοίας: Πυρκαγιά το μεσημέρι της Κυριακής σε δύσβατη περιοχή κοντά στην Σέττα – Άμεση η κατάσβεση[ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ]

ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ – Νέα Αρτάκη: Μεγάλη επιχείρηση της Αστυνομίας για επεισόδιο πυροβολισμών μεταξύ Ρομά [ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ – ΒΙΝΤΕΟ]

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ Νοσοκομείο Χαλκίδας: Απίστευτο! Έκαναν την ψυχιατρική πτέρυγα κλινική για κρούσματα covid 19 – Θετική στον κορονοϊό γιατρός του τμήματος

Διαβάστε όλα τα νέα του eviathema.gr στο Google News

Όλες οι τελευταίες Ειδήσεις

Όλες οι Ειδήσεις για τον Κορονοϊό στο koronoios.today

Διαβάστε όλες τις Ειδήσεις από την Εύβοια τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Eviathema.gr

Ειδήσεις από Βόρεια Εύβοια και Νότια Εύβοια, την Χαλκίδα, τα Ψαχνά, την Κάρυστο, το Αλιβέρι, την Ελλάδα και τον Κόσμο

Σίμος Ανδρονίδης

Written by Σίμος Ανδρονίδης

Ο Σίμος Ανδρονίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες. Είναι Διδάκτωρ στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα σχετίζονται με τη θεωρία των πολιτικών κομμάτων, τη θεωρία του κράτους, τα εργατικά συνδικάτα, τη μελέτη του φασισμού-ναζισμού, τη λογοτεχνία, την ποίηση.

Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης και του Δικτύου Ανάλυσης Πολιτικού λόγου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *