Σε μια υπόθεση που εκθέτει ανεπανόρθωτα την Ελληνική Αστυνομία, η υπηρεσία των Εσωτερικών Υποθέσεων έφερε στο φως τη δράση μιας καλά οργανωμένης ομάδας επίορκων αστυνομικών που λυμαινόταν τους δρόμους της Χαλκιδικής. Στο επίκεντρο του σκανδάλου βρίσκεται ένα ολόκληρο Τμήμα Τροχαίας, όπου τρεις αστυνομικοί συνελήφθησαν και ο ίδιος ο διοικητής κατηγορείται ως εγκέφαλος μιας εγκληματικής οργάνωσης που λειτουργούσε με όρους μαφίας, έχοντας μετατρέψει το εθνόσημο σε εργαλείο πλουτισμού μέσω εκβιασμών και «διευκολύνσεων».
Η αντίστροφη μέτρηση για την εξάρθρωση του κυκλώματος ξεκίνησε από την αγανάκτηση ενός 35χρονου επαγγελματία οδηγού, ο οποίος αρνήθηκε να υποκύψει στον εκβιασμό. Ο οδηγός κατήγγειλε ότι υπαστυνόμος, φερόμενος ως αρχηγός της ομάδας, του βεβαίωσε πρόστιμο 850 ευρώ για τον ταχογράφο στην οδό Πολυγύρου – Νέας Ποτίδαιας, αφήνοντας όμως ανοιχτό το παράθυρο της «διαγραφής» με το ανάλογο αντίτιμο σε τραπεζικό λογαριασμό. Η καταγγελία αυτή ενεργοποίησε τους «Αδιάφθορους», οι οποίοι μέσω τηλεφωνικών παρακολουθήσεων αποκάλυψαν μια «βιομηχανία» διαφθοράς που λειτουργούσε τουλάχιστον από τις αρχές του έτους.
Το κύκλωμα είχε αναπτύξει τρεις βασικούς άξονες δράσης για να μεγιστοποιεί τα κέρδη του. Η πρώτη μέθοδος ήταν ο άμεσος εκβιασμός οδηγών, όπου οι αστυνομικοί είτε έκαναν τα «στραβά μάτια» σε σοβαρές παραβάσεις έναντι αμοιβής, είτε απειλούσαν με βεβαίωση ανύπαρκτων παραβάσεων για να αποσπάσουν χρήματα. Οι διάλογοι που κατέγραψε ο «κοριός» της ΕΛ.ΑΣ. είναι αποκαλυπτικοί της θρασύτητας των εμπλεκομένων, καθώς σε μία περίπτωση καταγράφεται η απαίτηση αστυνομικού να του παραδοθεί ένα φορτηγό γεμάτο τούβλα και τσιμέντα για την ανακαίνιση του σπιτιού του, ως αντάλλαγμα για τη μη βεβαίωση παράβασης, επιβεβαιώνοντας πως οι δωροδοκίες γίνονταν ακόμη και σε είδος.
Η δεύτερη και ίσως πιο ανησυχητική πτυχή της δράσης τους αφορούσε την παροχή «προστασίας» με τη μορφή ετήσιας συνδρομής. Επιχειρηματίες και οδηγοί που πλήρωναν το κύκλωμα απολάμβαναν ασυλία, καθώς ενημερώνονταν εκ των προτέρων για τα σημεία ελέγχων και τα μπλόκα της Τροχαίας. Μάλιστα, η ισχύς της οργάνωσης ήταν τέτοια που μπορούσε να παρέμβει και να «σβήσει» κλήσεις που είχαν βεβαιωθεί από αστυνομικούς εκτός του στενού πυρήνα της ομάδας, εξασφαλίζοντας έτσι την αξιοπιστία της «υπηρεσίας» που πουλούσαν στους πελάτες τους.
Για να καλύψουν τα ίχνη τους και να παρουσιάζουν πλασματική εικόνα εργατικότητας προς τα κεντρικά της ΕΛ.ΑΣ., οι κατηγορούμενοι είχαν επινοήσει ένα έξυπνο τέχνασμα. Βεβαίωναν σωρεία ψευδών παραβάσεων σε οδηγούς ηλεκτρικών πατινιών (ΕΠΗΟ), κυρίως για μη χρήση κράνους, επιβάλλοντας το χαμηλότερο δυνατό πρόστιμο των 30 ευρώ. Με αυτόν τον τρόπο, πετύχαιναν διπλό στόχο: ανέβαζαν τα στατιστικά τους δείχνοντας υψηλή «απόδοση» στο σύστημα και ταυτόχρονα απέφευγαν τις ενστάσεις και τη δυσαρέσκεια των πολιτών, δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος για μελλοντικές παράνομες συναλλαγές.
Ο ρόλος του διοικητή του Τμήματος περιγράφεται ως κομβικός στη δικογραφία, καθώς φέρεται να εμπόρχηστρωνε τη συγκρότηση των βαρδιών, τοποθετώντας τα μέλη της ομάδας μαζί στο λεγόμενο «Συνεργείο Επικίνδυνων Παραβάσεων», ώστε να δρουν ανενόχλητοι. Πλέον, τόσο οι τρεις συλληφθέντες όσο και ο διοικητής, μαζί με δεκάδες άλλους εμπλεκόμενους αστυνομικούς και ιδιώτες, βρίσκονται αντιμέτωποι με τη δικαιοσύνη, κατηγορούμενοι για κακουργηματικές πράξεις που περιλαμβάνουν σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, δωροληψία και κατάχρηση εξουσίας.
