Με λόγια βαθιάς συγκίνησης και απέραντου σεβασμού προς τους συναδέλφους του, ο Ευβοιώτης Υποστράτηγος του Πυροσβεστικού Σώματος, Κωνσταντίνος (Κώστας) Ψαρρός, αποχαιρετά την ενεργό υπηρεσία. Η αποστρατεία του σηματοδοτεί την ολοκλήρωση ενός πολυετούς κύκλου γεμάτου ευθύνη και αυταπάρνηση, σφραγίζοντας το τέλος μιας σημαντικής διαδρομής στο Σώμα. Ωστόσο, όπως ο ίδιος τονίζει, αυτό το τέλος αφορά μόνο την υπηρεσιακή του ιδιότητα και όχι τη συναισθηματική του σύνδεση με τους ανθρώπους και τις αξίες που υπηρέτησε πιστά όλα αυτά τα χρόνια.
Σε μια επιστολή που ξεχειλίζει από ειλικρίνεια και ανθρώπινο λόγο, ο Κώστας Ψαρρός απευθύνεται στους «συνοδοιπόρους» του. Μέσα από τις γραμμές του κειμένου του, αποτυπώνει τη διαδρομή μιας ζωής γεμάτης δύσκολες αποστολές και κοινές αγωνίες, υπογραμμίζοντας πως οι δεσμοί που δημιουργήθηκαν στα μέτωπα της φωτιάς και της καταστροφής είναι άρρηκτοι και δεν λύνονται με καμία αποστρατεία.
Ο Ευβοιώτης Υποστράτηγος επιλέγει να μιλήσει όχι από τη θέση του βαθμού, αλλά από τη θέση του ανθρώπου που μοιράστηκε φόβους, σιωπές και περηφάνια με τους συναδέλφους του. Χαρακτηρίζει το Πυροσβεστικό Σώμα ως μια δεύτερη οικογένεια, η οποία δεν ορίζεται από τα αξιώματα αλλά από τις ψυχές των ανθρώπων που στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον στις πιο κρίσιμες στιγμές.
Ακολουθεί αυτούσια η επιστολή του Κωνσταντίνου Ψαρρού:
«Αγαπητοί συνοδοιπόροι,
Με την αποστρατεία θα ήθελα να απευθυνθώ στα πρόσωπα που είχα δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι εύκολο να βάλει κανείς σε λόγια μια ολόκληρη ζωή υπηρεσίας. Σήμερα, ως απόστρατος πια του Πυροσβεστικού Σώματος, νιώθω πως δεν αποχαιρετώ απλώς μια στολή ή έναν βαθμό, αλλά ένα κομμάτι του εαυτού μου.
Για δεκαετίες πορευτήκαμε μαζί. Σε φωτιές, ατυχήματα, καταστροφές, σε δύσκολες νύχτες και ατελείωτες ώρες αγωνίας, αλλά και σε στιγμές ανακούφισης όταν το καθήκον είχε εκπληρωθεί και όλοι επιστρέφαμε ασφαλείς. Μοιραστήκαμε φόβους, ευθύνες, σιωπές, αλλά και περηφάνια. Αυτές οι στιγμές μάς έδεσαν με δεσμούς που δεν λύνονται με την αποστρατεία.
Το Πυροσβεστικό Σώμα ήταν και θα είναι οικογένεια. Και οικογένεια δεν είναι τα αξιώματα, αλλά οι άνθρωποι. Εσείς που σταθήκατε δίπλα μου, που δώσατε τον καλύτερό σας εαυτό χωρίς να ζητάτε τίποτα, που αποδείξατε καθημερινά τι σημαίνει αυταπάρνηση, αλληλεγγύη και τιμή. Αν σε κάτι αξιώθηκα όλα αυτά τα χρόνια, αυτό οφείλεται στους ανθρώπους που είχα γύρω μου. Σας ευχαριστώ έναν προς έναν — για τη συνεργασία, την εμπιστοσύνη, την ειλικρίνεια και τη δύναμη που μου δώσατε ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Φεύγω με συγκίνηση, αλλά και με βαθιά περηφάνια. Περηφάνια για το Σώμα που υπηρέτησα και για εσάς που συνεχίζετε να το κρατάτε όρθιο. Να θυμάστε πάντα ότι το έργο σας σώζει ζωές, περιουσίες, φύση και αφήνει αποτύπωμα πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο φαίνεται. Σας εύχομαι υγεία, δύναμη και να επιστρέφετε σώοι από κάθε αποστολή. Όσο για μένα, μπορεί να μην φοράω πια τη στολή, αλλά θα είμαι πάντα ένας από εσάς.
Ψαρρός Κωνσταντίνος Υποστράτηγος Πυροσβεστικού Σώματος»
