Χθες μεσημέρι στον πεζόδρομο, η ατμόσφαιρα μύριζε γιορτή. Φώτα, κόσμος και στο επίκεντρο, η ηγεσία της πόλης σε μεγάλα κέφια. Το μικρόφωνο άναψε και η γνωστή μελωδία ακούστηκε, με την ερμηνεία να ακροβατεί επικίνδυνα ανάμεσα στο θάρρος και την άγνοια κινδύνου.
«Δε ζω χωρίς εσένα ούτε λεπτό…»
Ο στίχος δονούσε την ατμόσφαιρα, αλλά κάπου εκεί, ανάμεσα στα φάλτσα και τα χειροκροτήματα των αυλικών, η πραγματικότητα της Χαλκίδας στεκόταν αμήχανη σε μια γωνία. Γιατί υπάρχει μια πικρή αντίφαση στο να δηλώνεις τραγουδιστά πως «θέλεις κοντά σου να μείνεις», όταν η οικονομική διαχείριση του Δήμου μοιάζει να φωνάζει ότι δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της ούτε λεπτό.
Είναι, άραγε, το τραγούδι μια πράξη εκτόνωσης ή μια πράξη άρνησης της πραγματικότητας;
Την ώρα που οι οικονομικοί δείκτες χτυπούν κόκκινο και η διαχείριση προκαλεί πονοκέφαλο στους λογιστές, η επιλογή του συγκεκριμένου ρεπερτορίου μοιάζει σχεδόν προκλητική.
«Θέλω σκιά σου να γίνω…»
Και πράγματι, μια σκιά έχει γίνει. Όχι όμως ερωτική ή προστατευτική. Μιλάμε για τη σκιά που ρίχνει η κακοδιαχείριση πάνω από το μέλλον της πόλης. Η «σκιά» των υποχρεώσεων που μεγαλώνει, ενώ η διοίκηση επιλέγει να φωτίζεται από τους προβολείς της διασκέδασης.
Αν ακούσεις προσεκτικά τους στίχους, θα δεις πως ταιριάζουν γάντι, αλλά με τρόπο εφιαλτικό:
• «Κάθε πληγή ν’ απαλύνω / Που σε πονά»: Υπόσχεση που μένει στα λόγια, καθώς οι οικονομικές πληγές του Δήμου κακοφορμίζουν αντί να κλείνουν.
• «Να με φιλάς και να σβήνω»: Ίσως ο μόνος στίχος που βγαίνει αληθινός, καθώς τα διαθέσιμα κονδύλια «σβήνουν» με ρυθμούς ταχύτερους και από το τέλος του τραγουδιού.
Το σύνδρομο της ορχήστρας
Η εικόνα χθες το μεσημέρι θύμισε εκείνες τις σκηνές όπου η ορχήστρα συνεχίζει να παίζει χαρωπά, προσπαθώντας να καλύψει τον θόρυβο από το νερό που μπάζει το σκαρί. Η ερμηνεία ήταν εκτός τόνου, όπως ακριβώς και η οικονομική πολιτική.
Το «Θέλω κοντά σου να μείνω παντοτινά» δεν ακούστηκε σαν ερωτική εξομολόγηση. Ακούστηκε σαν γαντζώμα στην καρέκλα, ανεξαρτήτως κόστους, ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Αλλά στην πολιτική, όπως και στη μουσική, όταν φαλτσάρεις τόσο δυνατά, στο τέλος το κοινό σταματά να χειροκροτά. Και τότε μένει μόνο ο λογαριασμός. Και δυστυχώς, στη δική μας περίπτωση, τον λογαριασμό δεν τον πληρώνει ο τραγουδιστής. Τον πληρώνουμε εμείς.
