Στο βόρειο άκρο της Χαλκίδας, εκεί που η στεριά συναντά τη θάλασσα στην περιοχή με την ιδιαίτερη ονομασία Κακή Κεφαλή, στέκει επιβλητικός ένας από τους πιο ιστορικούς φάρους του ελληνικού δικτύου.
Πρόκειται για ένα κτίσμα που δεσπόζει στο τοπίο, με τον πύργο του να φτάνει τα 12 μέτρα ύψος, ενώ η στρατηγική του τοποθέτηση στο ακρωτήριο του χαρίζει ένα εστιακό ύψος που αγγίζει τα 21 μέτρα, καθιστώντας τον σημείο αναφοράς για τη ναυσιπλοΐα της περιοχής. Η ιστορία του ξεκινά τον 19ο αιώνα, καθώς η πρώτη φορά που άναψε για να καθοδηγήσει τα πλοία ήταν το μακρινό 1880.
Ωστόσο, η λειτουργία του δεν ήταν αδιάλειπτη. Κατά τη σκοτεινή περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο φάρος έμεινε σβηστός, ακολουθώντας τη μοίρα της χώρας, για να επαναλειτουργήσει τελικά το 1945 στο πλαίσιο της γενικότερης προσπάθειας ανασυγκρότησης του Ελληνικού Φαρικού Δικτύου.
Η μετάβαση στη σύγχρονη εποχή έγινε σταδιακά και μεθοδικά. Το 1969 τοποθετήθηκε προσωρινά ένας αυτόματος πυρσός ασετιλίνης σε κοντινή απόσταση από το κτίριο, ώστε να διευκολυνθούν οι απαραίτητες εργασίες για τον εκσυγχρονισμό του. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1973, ολοκληρώθηκε επιτυχώς η ηλεκτροδότησή του, ενώ το 1981 ο φάρος πέρασε οριστικά στη νέα εποχή, μετατρέποντας τη λειτουργία του σε πλήρως αυτόματη ηλεκτρική, συνεχίζοντας έτσι ακάθεκτος το έργο του μέχρι και σήμερα.
