Η φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου παραμένει χαραγμένη στη συλλογική μνήμη ως η απόλυτη έκφραση του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού. Η πορεία της, όμως, από το χωριό Χάλια (σημερινή Δροσιά) της Χαλκίδας μέχρι την καταξίωση, ήταν γεμάτη πάθος, δυσκολίες και ανυπέρβλητες προκλήσεις.
Γεννημένη στις 22 Αυγούστου 1921 σε μια εύπορη οικογένεια, η Μπέλλου είχε τις ρίζες της βαθιά στην παράδοση της Εύβοιας. Το όνομά της το πήρε από τον παππού της, τον παπά Σωτήρη Παπασωτηρίου, στο πλευρό του οποίου μυήθηκε από παιδί στη βυζαντινή μουσική και τους εκκλησιαστικούς ήχους που σμίλεψαν την ψυχή και τη φωνή της.
Η ρήξη και η περιπετειώδης κάθοδος στην Αθήνα
Η σπίθα για το τραγούδι άναψε όταν είδε τη Σοφία Βέμπο στην ταινία «Η Προσφυγοπούλα». Η απόφασή της να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο τη έφερε σε σύγκρουση με τους συντηρητικούς γονείς της. Στα 17 της χρόνια, το ανήσυχο πνεύμα της την οδήγησε να εγκαταλείψει την ασφάλεια της οικογενειακής εστίας και να αναζητήσει την τύχη της μόνη στην Αθήνα.
Η ζωή στην πρωτεύουσα ξεκίνησε με έναν ταραχώδη γάμο με τον Βαγγέλη Τριμούρα, ο οποίος κράτησε μόλις έξι μήνες και είχε δραματική κατάληξη. Ένας έντονος καβγάς οδήγησε τη νεαρή Σωτηρία σε μια πράξη απόγνωσης, ρίχνοντάς του βιτριόλι στο πρόσωπο. Η πράξη αυτή της στοίχισε μια ποινή φυλάκισης, η οποία μετά από έφεση μειώθηκε σε έξι μήνες.
Από τον πόλεμο στην ανακάλυψη από τον Τσιτσάνη
Η επιστροφή της στη Χαλκίδα μετά την αποφυλάκιση ήταν μαρτυρική, καθώς η οικογένειά της τη θεωρούσε ντροπή. Η κακοποίηση που υπέστη την ανάγκασε να φύγει ξανά για την Αθήνα, αυτή τη φορά ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου 1940. Πέρασε τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής κάνοντας δουλειές του ποδαριού και τραγουδώντας με την κιθάρα της σε ταβέρνες για λίγα χρήματα.
Η μοίρα της άλλαξε μετά την Απελευθέρωση. Ενεργό μέλος της Αντίστασης και κυνηγημένη κατά τον Εμφύλιο, η Μπέλλου ανακαλύφθηκε τυχαία σε μια ταβέρνα στα Εξάρχεια από τον θεατρικό συγγραφέα Κίμωνα Καπετανάκη. Εκείνος, αναγνωρίζοντας το σπάνιο μέταλλο της φωνής της, τη σύστησε στον μεγάλο Βασίλη Τσιτσάνη.
Η καταξίωση και οι δύο καριέρες
Η συνάντηση με τον Τσιτσάνη ήταν καθοριστική. Η επιτυχία των πρώτων τους τραγουδιών, όπως η «Συννεφιασμένη Κυριακή» και «Τα Καβουράκια», την καθιέρωσε αμέσως. Οι μεγαλύτεροι συνθέτες της εποχής, όπως ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Γιώργος Μητσάκης και ο Απόστολος Καλδάρας, της εμπιστεύτηκαν τις δημιουργίες τους, μετατρέποντάς την σε κορυφαία ερμηνεύτρια.
Μετά από μια κάμψη στις αρχές της δεκαετίας του ’60, η καριέρα της αναγεννήθηκε το 1966. Η Μπέλλου τόλμησε να συνεργαστεί με τη νέα γενιά έντεχνων συνθετών, όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος («Το βαρύ ζεϊμπέκικο»), ο Δήμος Μούτσης και ο Ηλίας Ανδριόπουλος, κερδίζοντας την αγάπη ενός καινούριου, νεανικού κοινού.
Το τέλος μιας θρυλικής φωνής
Τον Μάρτιο του 1993, η Σωτηρία Μπέλλου ήρθε αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα υγείας. Μια διάγνωση για καρκίνο του φάρυγγα της στέρησε τελικά το πολυτιμότερο εργαλείο της: τη φωνή της. Η αυλαία για τη μεγάλη κυρία του ρεμπέτικου έπεσε στις 27 Αυγούστου 1997, αφήνοντας πίσω της μια τεράστια κληρονομιά και τραγούδια που θα συντροφεύουν για πάντα την ελληνική ψυχή.
