Νεκρός παλαιστίνιος δημοσιογράφος σε νοσοκομείο μετά από επίθεση του Ισραήλ

Σε ακόμη ένα αιματηρό πλήγμα στην πολύπαθη Λωρίδα της Γάζας, ο παλαιστίνιος δημοσιογράφος Χασάν Εσλάι άφησε την τελευταία του πνοή μέσα στο νοσοκομείο Νάσερ στη Χαν Γιούνις, όταν το ισραηλινό πυροβολικό εξαπέλυσε στοχευμένη επίθεση στον χώρο. Το περιστατικό σημειώθηκε σε μια περίοδο που η διεθνής κοινότητα εκφράζει αυξανόμενη ανησυχία για τις επιθέσεις σε ιατρικές δομές και πολίτες.

Ο Χασάν Εσλάι, διευθυντής του παλαιστινιακού πρακτορείου Alam24 και συνεργάτης διεθνών ειδησεογραφικών οργανισμών, νοσηλευόταν στο τμήμα εγκαυμάτων του νοσοκομείου, έχοντας τραυματιστεί σοβαρά κατά την επιδρομή της 7ης Απριλίου σε σκηνή Τύπου δίπλα στο νοσοκομείο. Είχε προμηθεύσει διεθνή δίκτυα με φωτογραφικό υλικό από την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, γεγονός που τον έθεσε στο επίκεντρο της προπαγανδιστικής σύγκρουσης.

Το Ισραήλ ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση, δηλώνοντας ότι στόχευε ένα “σύμπλεγμα διοίκησης της Χαμάς” εντός του νοσοκομείου. Ωστόσο, δεν προσκομίστηκαν συγκεκριμένες αποδείξεις για τη σύνδεση του Εσλάι με τη Χαμάς. Το Τελ Αβίβ ισχυρίστηκε ότι ο δημοσιογράφος ήταν ενεργός μαχητής και συμμετείχε στην επίθεση της 7ης Οκτωβρίου, κατηγορία που εκείνος είχε κατηγορηματικά αρνηθεί όσο ήταν εν ζωή.

Η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας ήταν έντονη. Το Γραφείο Τύπου της κυβέρνησης της Γάζας επιβεβαίωσε τον θάνατό του και κατήγγειλε την επίθεση ως μέρος μιας συνολικής στρατηγικής στοχοποίησης των δημοσιογράφων. Παράλληλα, το Υπουργείο Υγείας της Γάζας έκανε λόγο για εσκεμμένη υπονόμευση του υγειονομικού συστήματος, καταδικάζοντας τις επιθέσεις σε νοσοκομεία και τη δολοφονία τραυματιών μέσα σε χώρους περίθαλψης.

Σύμφωνα με την Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων (CPJ), τουλάχιστον 178 δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στα ΜΜΕ έχουν σκοτωθεί σε Παλαιστίνη, Ισραήλ και Λίβανο από την αρχή του πολέμου – αριθμός που το Γραφείο Τύπου της Γάζας ανεβάζει σε 215.

Η επίθεση στο νοσοκομείο Νάσερ, το μεγαλύτερο της νότιας Γάζας, καταδεικνύει την επικίνδυνη και απροκάλυπτη στοχοποίηση πολιτών, ανεξαρτήτως ιδιότητας, και εντείνει τα ερωτήματα για τα όρια του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου σε καιρό πολέμου.